RSS

ΓΑΜΟΣ & ΙΣΤΟΡΙΑ

Στη σελίδα αυτή θα βρίσκετε πολλά ιστορικά στοιχεία περί γάμου.. Σε λίγο θα αρχίσουν να εμφανίζονται, όπως ακριβώς βγαίνουν από τις σελίδες του περιοδικού ΓΑΜΟΣ & ΖΩΗ

Ο ΓΑΜΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Απολαύστε κείμενα που δένουν το αρχαίο με το σύγχρονο , τις ομοιότητες και την καταλυτική παρέμβαση της χριστιανικής αγάπης, η οποία έφερε τα πάνω κάτω στη συμπεριφορά του ανθρώπου…

Στολισμός της νύφης στην ελληνική αρχαιότητα(Παράσταση επί αρχαίου ελληνικού αγγείου)

΄Ο όρος » αγάπη»είναι «εφεύρημα» ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ του Χριστιανισμού. Είναι τόσον δε συγκλονιστικός, ώστε να επικρατήσει έναντι άλλων, επίσης σημαντικών αρετών που επιννόησαν οι σοφοί της ελληνικής αρχαιότητας..

Τα πιο κάτω ζουμερά κείμενα δημοσιεύονται στο ΓΑΜΟΣ & ΖΩΗ και τα αντιγράφουμε για τις ανάγκες τις ιστοσελίδας αυτής..

Και φυσικά θα διαπιστώσετε πως κάθε άλλο παρά ανήκουν στη σφαίρα του θρησκευτικού ζηλωτισμού…

Κορυφαίο και καταλυτικό γεγονός στην ανθρώπινη ζωή είναι ο γάμος

Άγνωστος όμως, ήταν στον πρωτόνονο άνθρωπο. Οδηγούνταν από ένστικτο στις Γεννετήσιεςσχέσεις, που ήσαν εξάλλου, ελεύθερες αδιακρίτως και σε επίπεδο ζωώδες. Υπό τις συνθήκες αυτές  στις μακρυνές εκείνες κοινωνίες ... ήταν ακόμη απροσδιόριστος και n πατρότης των μελών της. Η οικογένεια της εποχής εκεί
νης εκφράζονταν από τις σχέσεις μεταξύ μητρός και των παιδιών της. Πολύ μετανενέστερα, εμφανίζεται ο τύπος της οικογένειας, όπου ο πατήρ αναλαμβάνει τα ινία του αρχηγού.Από δώ ακριβώς αρχίζει και την ιστορική του πορεία ο γάμος. Η ανάπτυξη των οικογενειακών σχέσεων, τα ήθη, οι παραδόσεις, οι θρησκευτικές
δοξασίες, ακόμη και οι κλιματολογικές συνθήκες οδήγησαν σταδιακά τον άνθρωπο να απαλλαγεί
από την πρωτόγονη γεννετήσιο συνγκίνιση και να υιοθετήσει τον μονογαμικό θεσμό και την οικο
γενειακή τάξη

____________________________________________

Η συζυγική ζωή είναι ένας ατέλειωτος αγώνας. Η αγάπη οικοδοµείται , δεν ‘ερχεται µε κεραυνοβολήµατα.

Η αγάπη είναι προσπάθεια θυσίας του ΕΓΩ (απαρνησάσθω εαυτόν)

______________________________________

Φυσικά ακόμη και σήμερα όπως και τότευπήρχαν πολυγαμικά φαινόμεναπεριγράφονται και στην Παλαιά Διαθήκη, Φαινόμενα όμως που σε καμμιά περίπτωση δεν αλλοίωναν τον οικογενειακό χαρα
κτήρα του γάμου.Κινητήρια δύναμη του γάμου, από τότε, ήταν η δημιουργία οικογένειας και δι αυτής η προαγωγή του ανθρώπινου γένους, η οποία βέβαια δεν σταματούσεούτε και θα σταματήσει με την αναπαραγωγή του είδους, αλλά συνεχίζονταν και με την ανατροφή των τέκνων. Η υιοθέτηση της μονογαμικής μορφής του γάμου αποτελεί τον μέγιστο σταθμό στην εξελεκτική πορεία της διαμόρφωσης του ανθρώπινου γένους. Με την έλευση δε του Χριστιανισμού και του καταλυτικού μυνύματός τουενεφύσησε νέα ιδανικάη ανθρώπινη Φυλή εξευγενίσθηκε και οδηγήθηκε δια του γάμουστην καλλιέργεια
δημιουργία ανωτέρων τύπων πολιτισμού

Έτσι λοιπόν, ο γάμος μέσα στους αιώνες, αποτελεί κεντρικό άξονα κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας,και πόλος ιδιαιτέρων εκδηλώσεων θρησκευτικής,πολιτικής και συναισθηματικής υφής σε όλες τις οργανωμένες κοινωνικές ομάδες

Ας δούμε, όμως, μερικά στιγμιότυπα από τον γάμο ... κατά την αρχαιότητα:

*Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ήσαν αυστηρώς μονογαμικοί, ενώ στην άλλη άκρη της Βορειοδυτικής Αφρι
κής, οι Νασαμώνες ήσαν υπέρ της πολυγαμίας. Μάλιστα δε διατηρούσαν το έθιμο, κατά τη μέρα του γάμου.να υποχρεώνεται η νύφη να κατακληθεί με

_______________________________________

Μην φοβάστε τις αντιθέσεις µεταξύ σας. θα τις ξεπεράσετε αγαπώντας βαθειά ο ένας τον άλλο

__________________

όλους τους προσκεκλημένους άνδρες κατα τη μέρα του γάμου της και κατόπιν… πήγαινε με τον άνδρα της

 Οι κάτοικοι στη Βόρεια Θράκη, ήσαν επίσης πολυγαμικοί και συνήθιζαν να αγοράζουν τις νυναίκες αντί αδράς αμοιβής από τους γονείς της.

 Οι Εβραίοι, όπως αναφέρεται και στην Παλαιά Διαθήκη, παραδέχονταν την πολυγαμία, αλλά αναγνώριζαν μίαν ως κυρίαν σύζυγο. Η απόκτηση της συζύγου γίνονταν με αμοιβή ... Ο γάμος γίνονταν με ειδική τελετή, κατά την οποία η νύφη φορούσε μαύρο πέπλο και ο γαμπρός μαύρα ρούχα.Έπιναν και οι δυό τους κρασί από τό ίδιο ποτήρι και μετά αντάλασσαν δακτυλίδια. Τους νεονύμφους έραναν με σιτάρι. Το όλο τελετουργικό τελείωνε με την σύνταξη ειδικού γαμικού Συμβολαίου.

**Στην αρχαία Αθήνα και Σπάρτη, ο γάμος δεν ήταν ιδιωτική υπόθεση των δύο πρωταγωνιστών ,αλλά υπόθεση που αφορούσε ζωηρά τη Πολιτεία που λάβαινε και ειδικά μέτρα προστασίας του θεσμού.

Ο γάμος στις δυό κορυφαίες αυτές ελληνικές πόλεις , δεν ήταν μόνον υποθεση ευτυχίας των νεονύμ
φων, αλλά και ευκαιρία ευδαιμονίας και προκοπής αυτής της ίδιας της πολιτείας .

Ο Πλάτων λέγει:

«Τον γάρ τη πόλει δεί συμφέροντα μνηστεύειν γάμον έκαστον, ού τον είδιστον αυτώ«.
Σκοπός συνεπώς του νόμου,
κατά την ελληνική

________________________

Οπου ακούς φωνές- κραυγές και καυγάδες, εκεί,  ξέρετο δεν πάρχει Χριστιανική αγάπη!

_______________________

αρχαιότητα, ηταν η υποχρέωση του πολίτη να παρέχει στην πολιτεία γεναίους, υγιείς και γνήσιους απογόνους

ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ …ΣΤΟΥΣ ΑΓΑΜΟΥΣ!

Καί το χαριτωμένο, όσο και σημαντικό, είναι ότι επί Λυκούργου ίσχυαν νόμοι που τιμωρούσαν εκείνους
που καθυστερούσαν να παντρευτούν η έκαναν ανάρμοστο γάμο-οψιγάμιος και κακογάμιος γραφή- Ανάλογος δικαστική ποινή (Αγάμιος γραφή) επιβάλλονταν στους άγαμους, από την Νομοθεσία τού Σόλωνος . Αλλωστε και ο Πλάτων είναι θιασώτης αυτού του πνεύματος και ζητεί να τιμωρούνται με«χρήμασι τε και ατιμία» εκείνοι που νυμφεύονται πέραν της ηλικίας των 35 ετών!

Αξίζει να σημειώσουμε καί τούτο: Ο γαμπρός δέν είχε κανένα λόγο για την νύφη!!. Την διάλεγε για λογαριασμό του ο πατέρας του.Συνήθως ούτε κάν την ήξερε!

Ως πρός τη γυναίκα, δεν χρειάζονταν καν η συγκατάθεσή της! Ο Ευριπίδης , το λέει στην ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ του: «Για την παντρειά μου ο πατέρας μου θα φροντίσει και δεν μου πέφτει εμένα να κρίνω».

Στην Αρχαιότητηταπάντα την ελληνικήαπαγορεύονταν οι γάμοι με τους ξένους, ενώ επιτρέπονταν μεταξύ συγγενών

Παράδειγμα: Ο Λεωνίδας της Σπάρτηνυμφέυθηκε τη θυγατέρα του Κλεομένη που ήταν στενός συγγενείς του. Ενώ ο Αναξιμανδρίδης την κόρη της αδελφής του, δηλαδή την… ανεψια του

__________

Αν ο ένας Kάvει ένα λdθος, δεν είναι ανάγκη να του επιτεθεί…ο dλλος µε επιπλήξεις. Μήν γίνεστε σκληροί µεταξύ σας. Η ώρα του λάθους θέλει µαλάκωµα, Xάδεµα, παρηγοριά.Οχι επίθεση !

_________________

** Οί αρχαίοι Ελληνες γλεντούσαν πραγματικά  τον γάμο. Εδιναν στο γεγονός πανηγυρικό χαρα
κτήρα. Εκαναν θυσίες στους Θεούς. Επλεναν τον γαμπρό και την νύφη στην πηγή της Καλλιρρόης του Ιλισσού (Λουτροφορία) .Διακοσμούσαν τα σπίτια των μελλονύμφων, στόλιζαν πολυτελώς την νύφη ..
ή οποία είχε καλυμένο το πρόσωπό της με πέλπο που της το έβγαζαν (για να δούν το πρόσωπό της οι προσκεκλημένοι), λίγο πρίν αρχίσει το μεγάλο φαγοπότι-Συμπόσιο)

Οι γαμήλιες εκδηλώσεις κρατούσαν τρείς μέρες., όπως και σήμερα σε πολλές περιοχές της ..υπαίθρου μας!

Είναι σημαντικό να ρίξει κανείς μια ματιά στο πώς αντιμετώπιζαν οι Αρχαίοι Ελληνες τον γάμο.

 

Ο ΓΑΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ…

 

Γράφει ο ΑΛ. ΛΙΑΡΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ Νομικός-Ιστορικός

 

ΜΙΑ από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της ζωής παραμένει, ακόμη και σήμερα, η διά βίου ένωση δύο ανθρώπων, η οποία γιορτάζεται με μεγάλη λαμπρότητα και αθρόα συμμετοχή κόσμου από την αρχαιοελληνική εποχή. Έναν τέτοιο γάμο, λοιπόν, θα παρακολουθήσουμε αμέσως παρακάτω.
Όταν είχαν ήδη κανονιστεί οι νομικές σχέσεις και τα γαμικά συμβόλαια των νεονύμφων, το επόμενο βήμα ήταν, όπως συμβαίνει και σήμερα, η θρησκευτική τελετή του γάμου. Αυτό ήταν απολύτως απαραίτητο, επειδή η μη τήρηση του θρησκευτικού τύπου συνεπαγόταν τη μη γνησιότητα των τέκνων και τα νόθα τέκνα δεν μπορούσαν να φέρουν μετά την ενηλικίωσή τους τον τίτλο του πολίτη. Γιατί η απόκτηση νόμιμων και γνήσιων τέκνων, αποτελούσε τον κύριο σκοπό, για τον οποίο οι Έλληνες, και ειδικότερα οι Αθηναίοι, παντρεύονταν! Χαρακτηριστικό και διαφωτιστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα του ρήτορα Δημοσθένη (Κατά Νεαίρας, LIX, §122): «… γιατί αυτό θα ‘πει γάμος, δηλαδή να κάνει παιδιά και να εγγράψει τα παιδιά του… στους δημότες και να παντρεύει τις θυγατέρες του… με πολίτες. Γιατί… τις γυναίκες τις έχουμε, για να μας κάνουν παιδιά και για πιστούς φύλακες του σπιτιού…».
Ο χρόνος, ωστόσο, που θα γινόταν ο γάμος δεν ήταν τυχαίος, αλλά περιοριζόταν τόσο ως προς την εποχή όσο και τις ημέρες του μήνα. Σχετικά με τον προσδιορισμό της καταλληλότερης ημέρας για την τέλεσή του υπάρχει διαφωνία μεταξύ των αρχαίων. Ο Ησίοδος την επικεντρώνει στην τέταρτη ημέρα του μήνα χωρίς να ξεκαθαρίζει αν εννοεί την τέταρτη μετρώντας από την αρχή ή το τέλος του μήνα, αλλά διασταυρώνοντας τα λεγόμενά του με όσα γράφει ο Πρόκλος καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι αναφέρεται στην τέταρτη ημέρα από την αρχή του μήνα. Άλλοι πάλι σημειώνουν ως ημέρα του γάμου αυτήν που θα είχε πανσέληνο, γι’ αυτό και στον Ευριπίδη (Ιφ. Αυλ. 787) όταν η Κλυταιμνήστρα ρωτάει τον Αγαμέμνονα πότε θα γίνει ο γάμος της κόρης τους, εκείνος αποκρίνεται «όταν συμπληρωθεί ο κύκλος της σελήνης». Κάτι παρόμοιο αναφέρουν ο Δίων ο Χρυσόστομος (Ζ’,70) και ο Πίνδαρος (Ίσθμ. Ζ’,44). Ως προς την εποχή του έτους οι αρχαίοι προτιμούσαν για τους γάμους τον χειμώνα ―λίγο παράξενο για ‘μας σήμερα― και μάλιστα οι Αθηναίοι είχαν ονομάσει «Γαμηλιώνα» τον μήνα κατά τον οποίο γίνονταν οι γαμήλιες τελετές και που συνέπιπτε με τον δικό μας Ιανουάριο. Πάντως, ούτε η ημέρα ούτε ο μήνας ήταν εντελώς υποχρεωτικά. Επομένως κάποιες παρεκκλίσεις γίνονταν δεκτές.
Μολονότι στους αρχαίους Έλληνες οι γάμοι ήταν περιβεβλημένοι με σπουδαίο και επίσημο θρησκευτικό χαρακτήρα και πολλές φορές επιβεβαιώνονταν με όρκο σε βωμούς ή ναούς θεών, λίγες τέτοιες μαρτυρίες έχουν διασωθεί, όπως π.χ. στον Πλούταρχο, που περιγράφει ότι η ιέρεια της Δήμητρας εφάρμοζε στους νυμφευόμενους τα πατροπαράδοτα έθιμα, ενώ ο Ζωναράς μνημονεύει ότι στην Αθήνα η ιέρεια της Αθηνάς εισερχόταν προς τους νεόγαμους κρατώντας την ιερή αιγίδα. Αφού στην αρχαιότητα οποιαδήποτε πράξη, ακόμη και η πιο ασήμαντη, επιχειρούνταν μόνο μετά την επίκληση των θεών, σε καμία περίπτωση δεν θα ήταν δυνατόν ο γάμος να γίνεται χωρίς θυσίες και άλλες τελετές σε διάφορους θεούς και θεές, υπό την προστασία των οποίων η αρχαιοελληνική θρησκεία έτασσε τον γάμο. Περισσότερα μπορείτε να αναζητήσετε στη διεύθυνση: http://www.istoria.gr/apr04/content02.htm

Ο ΓΑΜΟΣ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

Από ηλικίας 12 ετών η γυναίκα στα…βάσανα

Ο γάμος, κατά την περίοδο του Βυζαντίου, αναβαθμίζεται με τη Χριστιανική διδασκαλία.Γίνεται Θείο
Μυστήριο. Στα υπάρχοντα έθιμα εισέρχονται νέα στοιχεία, που προσδίδουν νέα αίγλη στο μέγιστο
αυτό κοινωνικό θεσμό

Μόλις το 893 μΧ, με απόφαση του Λέοντος Σοφού επιβάλλεται η υποχρεωτική ιεροτελεστία του γάμου,
σαν απαραίτητο στοιχείο Νομιμότητάς του, ενώ επί Αλεξίου Α.! του Κομνηνού, καθιερώνεται η Ακολου
θία του γάμ
ου, που ισχύει έως σήμερα.Ανάλογα ρυθμίστηκε και η σχετική Νομοθεσία. ‘Ετσι:l)Το 14ο έτος θεωρείται νόμιμος ηλικία για νά έλθει σε γάμο ο άνδρας,ενώ για την γυναίκα το 12ο και
αργότερα το 13ο έτος 2)Δεν επιτρέποταν η ελεύθερη σύναψη γάμου, παρά μόνο κατόπιν συγκαταθέσεως των πατεράδων.

Ο γαμπρός και η νύμφη ... ανευρίσκονταν με τους προξενητάδες.

Τού γάμου προηγούνταν απαραίτητα οι αρραβώνες, που γίνονταν με τις ευλογίες της Εκκλησίας και
θεωρούνταν θεμελιώδης προϋπόθεση προπαρασκευης του γάμου. Στις αρραβώνες ανταλάσσονταν δακτυλίδια, αλλά και .. ασπασμός. Επίσης συντάσσονταν Προικοσύμφωνα και γίνονταν ανταλλαγή δώρων

____________________________________________________________

 Το διαζύγιο είναι η χρεωκοπία του ανθρώπου εφ΄όλης της ύλης!

___________________________________________

 Τα προεόρτια του γάμου, άρχιζαν με τον στολισμό του νυφικού θαλάμου και του κρεββατιού,την
Πέμπτη.ενώ την Κυριακή γινόταν ο νάμος
. Τον στολισμό της νύφης ανελάμβαναν οι νυφοστόλες

Την έντυναν με λευκά χρυσοποίκιλτα φορέματα, την έβαφαν , την καλώπιζαν , την κτένιζαν και τnς
φορούσαν πολύτιμα κοσμήματα.

Από ανάλογα στάδια περνούσε και ο γαμπρός.. Αυτός όμως μετά… μουσικής, δοθέντος ότι στρατολο-
γούνταν ορνανοπαίκτες που εκτελούσαν τραγούδια γαμήλια
.

Ο γαμπρός πήγαινε στο σπιτικό της νύφης , την παρελάμβανε και εν πομπή και μετα
μουσικής οι πάντες πήγαιναν στην εκκλησία.
Μετά το τέλος της τελετής μετέβαιναν στο σπίτι του
γαμπρού, όπου οι προσκεκλημένοι το γλεντο
ύσαν δεόντως μέχρι την ώρα που οι νεόνυφοι αποφάσι-
ζαν να αποσυρθούν στο δωμάτιό τους.
Αυτή η κίνηση ήταν και το σύνθημα να αποσυρθούν οι άλλοι στα δικά τους πιά σπίτια.Ομως την επομένη το πρωί, συγγενείς και φίλοι την «έστηναν» κάτω από τα παράθυρα των νιόπαντρων καί άρχιζαν να τρανούδούν σχετικά άσματα εώς ότου αυτοί ανοίξουν την γρίλια και επιδείξουν πανευτυχεις το .. αιματωμένο νυκτικό της νύφης , τεκμήριο αδιάψευστο της παρθενίας της , πρός γενικήν ευφο- ρία όλων.

Οι γαμήλιες εορτές επί Βυζαντίου, συνεχίζονταν και μετά για πολλές μέρες.

΄Οπως βλέπετε οι ..ομοιότητες με το σήμερα είναι χτυπητές, όπερ σημαίνει ότι καλά κρατάει η γερή -άλλωστε -παράδοση των ορθοδόξων γαμηλίων εθίμων!

ΟΙ ΣΟΦΟΙ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ …ΑΠΟΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙ…ΓΑΜΟΥ:

Ο γάμος είναι το αποκορύφωμα της δυστυχίαςΑντιφάνης

Αμα παντρευτείς, να νομίζεις ότι είσαι ισόβιος δούλος.Απολλωνίδης

Κανένα φορτίον δεν είναι βαρύτερον από την γυναίκα που έχει πολλήν προίκα. –Αντιφάνης

Ανάλογα πανηνυρικός ήταν ο γάμος και κατά την Ρωμαϊκή εποχή!

.

 

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: